NEA

Ο ΣΟΦΟΣ....ΠΑΠΠΟΥΣ ΜΟΥ




  Του Θανάση Χαϊκάλη
    

Ο παππούς μου (Ο Θεός να τον συγχωρέσει) όπως λέει η γιαγιά μου ήταν σοφός.

Βασικά ήταν αγράμματος. Δεν είχε τελειώσει ούτε το δημοτικό σχολείο. Στο χωριό όμως τον αποκαλούσαν σοφό. Στην αρχή δεν μπορούσα να το καταλάβω.

Τι είδους σοφός ήταν αφού δεν είχε τελειώσει ούτε το δημοτικό σχολείο?

Φυσικά ούτε γυμνάσιο και πολύ περισσότερο το πανεπιστήμιο.

Πως ήταν λοιπόν σοφός, Αφού ούτε να γράψει καλά-καλά δεν ήξερε.

Αλλά η γιαγιά επέμενε. Ο παππούς είναι σοφός. Και ξέρεις γιατί;

«Γιατί πρώτα σκέφτεται και ύστερα μιλάει».

Μεγαλώνοντας, παρακολουθούσα τον παππού κι διαπίστωνα καθημερινά πως η γιαγιά είχε δίκιο. Το μόνο που ήξερε να κάνει καλά, ήταν να δουλεύει.

Δούλευε ασταμάτητα από το πρωί μέχρι το βράδυ. Δούλευε και έβλεπε. Δούλευε και το μάτι του παρακολουθούσε τα πάντα. Αλλά όχι μ’ εκείνο το μάτι το πονηρό, το κουτσομπο λίστικο απλά για να μάθει. Ήθελε να ξέρει τι γίνεται γύρω του, οπότε όταν ρωτούσαν τη γνώμη του η απάντηση του ήταν σαφείς και ξεκάθαρη.

Και ήταν πολύ συχνές οι ερωτήσεις των φίλων και γνωστών που ζητούσαν τη γνώμη του σε διάφορα θέματα που τους απασχολούσαν. Αλλά και πολλοί ζητούσαν τη βοήθειά του στις δουλειές τους και ο παππούς δεν έλεγε όχι.

Έπιαναν τα χέρια του έλεγαν στο χωριό. Κι αυτό το εκμεταλλευόντουσαν και οι δυο πλευρές. Οι άλλοι για να τους βοηθήσει ο παππούς κι εκείνος για να προσφέρει στους συντοπίτες του. Του άρεσε να βοηθάει παντού και πάντα χωρίς να το δείχνει και ήθελε κατά βάθος να τον εμπιστεύονται και να τον ευχαριστούν γι’ αυτό που τους είχε απλόχερα προσφέρει. Αυτό το συμπέρασμα είχα βγάλει αλλά ποτέ δεν διαπίστωσα αν ήταν αλήθεια.

Δούλευε και βοηθούσε τους συντοπίτες του χωρίς να βαρυγκωμά, πάντα με χαμόγελο και χωρίς να προσβάλει την απειρία ή την αδεξιότητα του φίλου του.

Δεν ήθελε να γίνεται βάρος σε κανέναν και μιλούσε με ευθύτητα και ειλικρίνεια χωρίς να κάνει τον σπουδαίο και τον τρανό με φιγούρες και γκριμάτσες.

Αυτά και άλλα παρόμοια είχε διαβάσει στο βιβλίο της ζωής ο παππούς μου.

Τότε κατάλαβα ότι ο παππούς μπορεί να μη είχα τελειώσει πανεπιστήμιο αλλά ήταν ο πιο μορφωμένος απ’ όλους.

Γιατί και σήμερα υπάρχουν άνθρωποι με πτυχία και διπλώματα που δεν λένε καλημέρα σε άνθρωπο.

Αυτή η κοινωνική συμπεριφορά του παππού μου ήταν για μένα πολύ σημαντική.

Αυτή τη συμπεριφορά οι δήθεν μορφωμένοι δεν την έμαθαν στο πανεπιστήμιο. Δεν την διδάχτηκαν, γι’ αυτό δεν την ξέρουν.

Ο παππούς όμως τη σπούδασε στο πανεπιστήμιο της βιοπάλης, τη διάβασε στο δρόμο για τη δουλειά και τη μοιράστηκε με τους συντοπίτες του που είχαν μέσα τους ανθρωπιά.

Μα μήπως ήξεραν να μιλήσουν? Μορφωμένοι σου λέει ο άλλος. Για να πουν μια καλημέρα έπαιρναν το ανάλογο ύψος, κινούσαν χέρια και πόδια για να κάνουν εντύπωση κι έλεγαν την καλημέρα λες κι έπιναν κινίνο.

Α ρε παππού. Έβαζε ένα τεράστιο ρεεεεε μπροστά μ’ ένα απίθανο τρανταχτό γέλιο και καλημέριζε δέκα μαζί που ανταπέδιδαν την καλημέρα του Θεού που δεν διδάσκεται σε κανένα πανεπιστήμιο του κόσμου.

Φυσικά όταν έφτανε στον καφενέ, όποιος πρόφτανε κέρναγε. Για το χαβαλέ, για την παρέα για τη φιλία και τη συντροφικότητα που είχαν κλεισμένοι στα στήθη τους.

Αλλά υπήρχε και κάτι άλλο πιο ουσιαστικό και πιο μεγάλο.

Ο παππούς και οι όμοιοί του είχαν μια προσωπικότητα και πλήθος ηθικών αξιών που δεν την είχαν διαβάσει σε κανένα βιβλίο.

Επίσης ήταν έξυπνος, ευγενής και διακριτικός ο παππούς μου.

Διάβαζε τα μάτια σου και μάθαινε τα εσώψυχά σου.

Ήξερε ν’ αγαπά χωρίς να περιμένει ανταπόδοση, γιατί γνώριζε καλά ότι όσο μεγαλύτερη ήταν η δυσκολία και ο πόνος που πέρναγες τόσο πιο όμορφο θα ήταν το χαμόγελο και η χαρά που θα ερχόταν μετά.

Που να τα διαβάσουν, να τα διδαχθούν και να τα μάθουν αυτά οι δήθεν μορφωμένοι και σπουδαγμένοι που μόνο παρατηρήσεις ήξεραν να κάνουν μαζί με κακόγουστες γκριμάτσες στις στριφνές τους φάτσες.

Μπορεί να μην ήξερε να γράφει καλά, αλλά δεν ζήλευε τον κόπο και το μόχθο του διπλανού του μια και γνώριζε από πρώτο χέρι ότι όλα γίνονται με προσπάθεια και δουλειά.

Μπορεί να μην είχε σπουδάσει μαθηματικά, αλλά στις συναλλαγές του ήταν δίκαιος και ήταν σίγουρο ότι δεν είχε διαβάσει το βιβλίο με τους καλούς τρόπους, αλλά το σπίτι του ήταν πάντα ανοιχτό στους περαστικούς έστω για ένα ποτήρι νερό.

Τελικά ο παππούς μου ήταν σοφός. Μακάρι να είχαμε πολλούς τέτοιους σοφούς για να μας κυβερνάνε παράλληλα.


Pavlos Chaikalis - rooMind

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΟΔΗΓΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΒΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ
Αν επιθυμείτε να σχολιάσετε άμεσα χωρίς σύνδεση, επιλέξτε από το μενού "υποβολή σχολίου ως" το πεδίο (ανώνυμος) ή (όνομα/url) και συμπληρώστε απλά το όνομα σας.
Όλα τα σχόλια περνούν από έγκριση πριν δημοσιευτούν.
Αν επιθυμείτε να συνδεθείτε με το DISQUS ή το FACEBOOK έχετε τη δυνατότητα από το μενού επιλογής σχολίων