NEA

ΣΥΝΑΔΕΛΦΕ ΑΠΟΛΟΓΗΣΟΥ



Μετά τη βία στα γήπεδα,καταφέραμε σήμερα να μιλάμε και για βία στα θέατρα,και σε χώρους τέχνης γενικότερα.Μιλάω για το πρόσφατο περιστατικό με τους δύο συναδέλφους μου.

Βασική μου αρχή είναι να μην μιλάω αν δεν ξέρω κάτι,και δεν είμαι απόλυτα σίγουρος.Αν και η ιατρική εξέταση της Κας Παυλίδου, δεν μου αφήνει περιθώρια.Πιστεύω ότι κάτι δεν πήγε καλά εκείνη την ημέρα.Σίγουρα ήταν μια κακή στιγμή και έτσι θέλω να τη βλέπω.

Η έννοια όμως της κακοποίησης στο θέατρο δεν είναι σημερινή,και το περιστατικό δεν είναι το μόνο.Προσωπικά έχω δεχθεί βίαιη επίθεση από συνάδελφο,όπως και πολλοί άλλοι, πιο παληοί από εμένα, μόνο που ήταν άλλες εποχές και τα θέματα δεν έπαιρναν τη διάσταση που παίρνουν σήμερα.Ίντριγκες,παρενοχλήσεις,βιαιότητες,κουτσομπολιά κ.α ήταν υπαρκτά σε μεγάλο βαθμό.Και σε κάποιο βαθμό καλά γινόταν και δεν έβγαιναν στη επιφάνεια.Αυτά γίνονταν και μακάρι να μην ξαναγίνουν.

Δεν δίνω σημασία όμως τόσο στο γεγονός όσο στην αιτία που γίνονται.Τι είναι αυτό που ωθεί τον κάθε συνάδελφο σε μια απαίσια συμπεριφορά;Τι είναι αυτό που τον βγάζει εκτός εαυτού;Ποιο εγωιστικό τέρας κρύβει μέσα του,και γιατί το εμφανίζει σε λάθος στιγμές και σε λάθος πρόσωπα;Ποια είναι η πολιτισμική του αγωγή και τι διδάχθηκε από τους δασκάλους του στο θέατρο;Αν είχε.

Μήπως η ανασφάλεια τελικά που τον διακατέχει,ο άκρατος εγωισμός του,το άγχος για διάκριση και η φιλαρέσκειά του καλυπτόμενη από οιαδήποτε μορφή εξουσίας, είναι οι κακοί του σύμβουλοι και η ατία που παράγει κακό;

Τι πρόκειται να κερδίσει κάποιος με τέτοιου είδους συμπεριφορές;

Πως πιστεύει κανείς ότι μπορεί με τέτοιο τρόπο να επιβληθεί σε μέλη μιας μικρής και τρυφερής οικογένειας.Γιατί αυτό πιστεύω ότι είμαστε.Παιδιά που παίζουν.Μια μικρη,μεγάλη οικογένεια που φιλοδοξεί να ζεί και να φροντίζει, ώστε όλος ο κόσμος να μπορεί να ελπίζει και να παράγει όνειρα.

Κανείς λοιπόν αγαπητοί συνάδελφοι δεν πρόκειται να κλείσει πόρτες σε κανέναν.Με τη βία κανείς δεν γίνεται καλύτερος ηθοποιός.Κανείς δεν επιβάλλεται.Κανείς δεν αναγνωρίζεται.Με τη βία δεν κάνεις τέχνη.Με τη παρενόχληση δεν γίνεσαι άντρας.Με την ίντριγκα δεν βρίσκεις δουλειά.Με τη μείωση του συναδέλφου σου δεν ανεβαίνεις εσυ.Απλά κατεβαίνεις σαν άνθρωπος.

Αντίθετα ο συνάδελφός σου είναι το μέγα ζητούμενο.Μ αυτόν παίζεις και δημιουργείς.Μ αυτόν γίνεσαι καλύτερος.Μ αυτόν μοιράζεσαι αγωνίες και οράματα.Αυτός θα σε αποδεχθει για να πάρει το όνομά σου στη μαρκίζα τη θέση που αξίζεις. Μ αυτόν θα βρεθείς στη σκηνή ν ανταλλάξετε ενέργειες θετικές για να πάρετε το χειροκρότημα.Αυτός είναι που θα πεί τη καλή κουβέντα και θα σε αποδεχθεί μια δουλειά.Αυτήν που τόσο εχεις ανάγκη.Όπως όλοι.Από κάθε άποψη.

Στο θέατρο δεν παίζεις ποτέ για τον εαυτό σου.Ούτε για το κόσμο.Παίζεις για το συνάδελφό σου.Ο κόσμος είναι απλά ο αποδέκτης.

Την επόμενη φορά λοιπόν που κάποιος θα έχει μια κάποια διαφωνία με κάποιον,να σκεφτεί αν πρέπει να αντιδράσει βίαια.Αν αξίζει τον κόπο.Να σκεφτει ότι η όποια διαφωνία μπορεί να φέρει κέρδος πάνω στη δουλειά.Να τη συζητήσει.Να τον νοιάζει το κέρδος της παράστασης και όχι το δικό του.Να κατανοήσει το λάθος.Και το δικό του και του άλλου.Να λύσει διαφορές.Όχι να δημιουργήσει άλλες.Να κατανοήσει ότι υπάρχουν καλύτεροι ηθοποιοί από αυτόν καθώς και χειρότεροι.Να φροντίζει να γίνεται καλύτερος και να μαθαίνει τους άλλους να γίνονται σαν αυτόν.Γιατί είναι η ομάδα που κερδίζει.Είναι ομαδικό το άθλημα.Κανείς δεν έγινε κάτι από μόνος του,αλλά μέσω των άλλων.Δεν υπάρχει ΕΓΩ σ αυτή τη δουλειά.Μόνο ΕΜΕΙΣ


Παύλος  Χαϊκάλης

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΟΔΗΓΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΒΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ
Αν επιθυμείτε να σχολιάσετε άμεσα χωρίς σύνδεση, επιλέξτε από το μενού "υποβολή σχολίου ως" το πεδίο (ανώνυμος) ή (όνομα/url) και συμπληρώστε απλά το όνομα σας.
Όλα τα σχόλια περνούν από έγκριση πριν δημοσιευτούν.
Αν επιθυμείτε να συνδεθείτε με το DISQUS ή το FACEBOOK έχετε τη δυνατότητα από το μενού επιλογής σχολίων